در کتب تاریخی و منابع معتبر مشروطیان ( دانشجویان مشروطی ) در باب فلسفه خلقت استاد اینگونه آورده اند که:

روزی حضرت عزرائیل در حالیکه داس معروف خودش را به عنوان احترام داس فنگ کرده بود، وارد بارگاه الهی می شود.

 پس از مدتی این ندا می رسد که چکار داشتی یا عزرائیل؟

عزرائیل به سجده می افتد و در همان حال جواب می دهد: باریتعالی، آمده ام تا از شغل خود استعفا بدهم.

 ندا می آید: استعفا؟! حکماً به خاطر مشقت قبض روح مظلومترین مخلوقاتمان، دانشجویان؟ : آری اینچنین است پروردگارا ! طاقت فرساست آنهم بدون دستیار.

ندا آمد: برو با دلگرمی مشغول باش تا برایت بهترین دستیار روزگار را بفرستم.

و بدین ترتیب خداوند (( استاد )) را آفرید.